Showing posts with label அனுபவத் தொடர். Show all posts
Showing posts with label அனுபவத் தொடர். Show all posts

Wednesday, April 14, 2010

'நம்பினால் நம்புங்கள்' - அனுபவங்கள் - 04



ஒருவழியாக தாவீதின் மரண அனுபவங்களை முழுமையாக ரெக்கார்ட் செய்துக் கொண்டு, இந்த மரண அனுபவம் பற்றிய எபிசோட்-ஐ சுவாரஸ்யப்படுத்துவதற்காக, மக்களிடையே ஒரு கருத்து கணிப்பு நடத்தினோம். அதில் கேட்கப்பட்ட கேள்வி

'மரணத்துக்குப் பிறகு மனிதன் எங்கே போகிறான்?'

இந்த கேள்வியைக் கேட்டதும், கொஞ்சம் ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டுத்தான் மக்கள் பதிலளித்தார்கள். அதில் சுவாரஸ்யமாக வந்த பதில்கள் இதோ...

'அதென்ன டவுன் பஸ்ஸா..! எங்கே போவாங்கன்னு சொல்றதுக்கு'

'மண்ணோட மண்ணா மக்கிப்போகவேண்டியதுதான்'

'புண்ணியம் செஞ்சவன் சொர்க்கத்துக்கு போவான்... பாவம் செஞ்சவன் நரகத்துக்குப் போவான்..'

இந்த மரணம் தழுவிய அனுபவங்களைப் பற்றி யாராவது, மருத்துவ உலகின் சார்பாக பேட்டி வழங்கினால் நன்றாக இருக்குமே என்று தோன்றவே, தி-நகரில், திரு.ரவி சாமுவேல் என்ற மனோதத்துவ ஆலோசகரிடம் சென்று பேட்டி கண்டோம். அவர் சிறந்த முறையில் இந்த N.D.E.யைப் பற்றி விளக்கியதோடு, இது மருத்துவ உலகை குழப்பத்திற்குள்ளாக்கும் ஒரு அபூர்வமான விஷயம் என்றும் தெரிவித்தார்.

பிறகு எனது நண்பர் ஒருவரிடம் காரில் இந்த எபிசோட்-ஐப் பற்றி விளக்கிக் கொண்டு சென்றபோது, அந்த காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த டிரைவர், அவரது ஊரில் நடந்த விநோதமான ஒரு சம்பவத்தை பற்றிக் கூறினார். அது..!

அவரது ஊரில், ஒரு சின்ன பெண் விஷக்காய்ச்சலால் இறந்துப் போனாளாம், சொந்தபந்தங்கள் கூட, அவளது பிணத்தை ஊர்வலமாக கொண்டு போய் சுடுகாட்டில் கிடத்தி எறிக்க முயலும்போது, திடீரென்று உயிர்வந்து எழுந்து அமர்ந்துவிட்டாளாம். அனைவரும் பேய் பேய்..! என்று அலறிஅடித்து ஓடியிருக்கின்றனர்.  பிறகு அந்த சுடுகாட்டு வெட்டியான் அந்த பெண்ணை பத்திரமாக அவளது வீட்டிற்கு அழைத்து செல்ல, வீட்டில் யாரும் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லையாம். கேட்டதற்கு, இறந்துப் பிழைத்த யாரும் வீட்டிற்குள் வரக்கூடாது என்றும், அப்படி வந்தால் அது அந்த குடும்பத்திற்கு ஆகாது என்றும் கூறி அவளை திருப்பியனுப்பிவிட்டார்களாம்.

கேட்கவே கொடூரமாக இருந்தது. பாவம்..!

இதே போன்ற இன்னொரு பெண் செத்துப்பிழைத்த சம்பவம், ஒரு தினசரியில் பிரசுரமானது. அதையும் குறித்து எடுத்துக் கொண்டோம்.

 தினகரனில், ஜனவரி 4, 2009 அன்று வெளியானது

ஆன்மீக சிந்தனையாளர் வேதாத்ரி மகரிஷியின் அவர்களின் கொள்கைகளை பின்பற்றும் திரு.கமலகணேஷ் என்ற பேராசிரியரிடம், இந்த மரண அனுபவத்தின் சாத்தியக்கூறுகளைப் பற்றி பேட்டி கண்டோம். அவர் 'கறந்தபால் முலைப்புகா' என்ற சிவவாக்கியரின் சொல்லை மேற்கோளாகக் காட்டி, இறந்தவர்கள் மீண்டும் பிழைப்பது என்பது நடவாத ஒரு காரியம் என்றும் இந்த அனுபவங்கள் உண்மையாயிருக்க சாத்தியமில்லை என்றும்  திட்டவட்டமாக மறுத்தார்.

இப்படியாக எல்லோரது கருத்துக்களையும் பதிவு செய்துக் கொண்டு அந்த எபிசோடை செய்து முடித்தோம். 'தாவீதின் மரண அனுபவம்' என்ற நம்பினால் நம்புங்களின் இரண்டாம் எபிசோடு 2009, பிப்ரவி மாதர் 3ஆம் தேதி ZEE TAMIL தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பானது. (முதல் எபிசோடாக எனது நண்பர் திரு.மாதவன் என்ற இயக்குனர் 'அருவியில் சுற்றும் ஆவிகள்' என்ற ஒரு எபிசோடை சிறந்த முறையில் இயக்கியிருந்தார்).

இது போன்ற நிகழ்ச்சியில், மக்களுக்காக நாம் ஷூட் செய்து காட்டுவதுபோக, நாம் தனிப்பட்ட முறையில் நிறைய விஷயங்களையும், நிறைய சந்திப்புகளையும், அனுபவப்படுவது மிக சுவாரஸ்யமாய் இருந்தது. அந்த வகையில், இந்த எபிசோடை நான் இயக்கிமுடித்தபின்பும், இந்த Near Death Experience என்ற விஷயத்தில் இருந்து மீண்டு வர சில நாட்கள் பிடித்தது. அந்நேரத்தில் வடிகாலாய் இருக்கட்டுமே என்று, இந்த N.D.E.யை அடிப்படையாக் கொண்டு பற்றி ஒரு கதையை எழுதினேன். 'பயணம் 12 நிமிடம்' என்ற அந்த கதையை  விரைவில் இந்த வலைப்பதிவில் உங்கள் பார்வைக்காக பதிப்பிக்கிறேன்.

அடுத்த எபிசோடுக்காக என்ன எடுக்கலாம் என்று மும்முரமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, நண்பர் ஒருவர் மூலம், திரு.சந்திரசேகர் என்கிற ரயில்வே எம்ப்ளாயி ஒருவரைச் சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. ரெயில்வேயில் வேலை செய்பவர் என்ன பெரிதாய் சொல்லிவிடப் போகிறார் என்று எண்ணியபடி அவரை சந்திக்க அவரது வீட்டுக்குள் சென்ற நான், அடுத்து 2 மணிநேரம் அவருடன் கலந்துரையாடிய போது, அவர் கூறிய விஷயங்களைக் கேட்டு 'கற்றது கையளவு' என்ற பழமொழியை நினைத்துக் கொண்டேன். அவ்வளவு விஷயங்களைப் பற்றி அந்த மனிதர் பேசினார். அதைப்பற்றி அடுத்த பகுதியில் எழுதுகிறேன்..!

(தொடரும்...)


Signature

Friday, April 09, 2010

'நம்பினால் நம்புங்கள்' - அனுபவங்கள் - 03


பகுதி - 03
பிணத்தின் கால்விரல் அசைவதைக் கண்ட டாக்டர் முதலில் அலறியிருக்கிறார். இது மனப்பிரமையோ அல்லது இறந்திருக்கும் பிணத்தின் தசைப்பிடிப்பின் தளர்வாகவோ இருக்கலாம் என்று எண்ணியபடி பிணத்தைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்க... டாக்டருடன் இருந்த உதவியாளர், இந்த அசைவை கண்டு சத்தம் போட்டிருக்கிறார். இந்த சத்தத்தை நல்லவேளையாக வெளியில் இருந்த நண்பர்கள் சிலர் கேட்டிருக்கின்றனர். ஒருவழியாக அனைவருமாக சேர்ந்து டாக்டரை வற்புறுத்தி பிணத்தை மீண்டும் பரிசோதித்துப் பார்க்குமாறு கெஞ்ச, டாக்டரும் வற்புறுத்தலால் டெட்பாடியை மீண்டும் சோதித்து பார்த்திருக்கிறார். ஆச்சர்யமாக, பிணத்தில் வெப்பம் இருந்திருக்கிறது. ஸ்டெத்தஸ்கோப்பால் செக் செய்து பார்க்க, மிக லேசாக இதயத்துடிப்பு இருப்பதை கவனித்திருக்கிறார். அவரால் நம்பவும் முடியவில்லை, நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை. ஒருவழியாக தாவீது உடம்பில் உயிர் இருப்பதை ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார்.

விஷயத்தைக் கேட்ட அனைவர் முகத்திலும் ஆச்சர்யம், ஆனால், தாவீதின் அம்மா முகத்தில் மட்டும் ஒரு சாதனைப் புன்னகை. அவரை புத்திகோணிவிட்டதாக கூறிக்கொண்டிருந்த அனைவர் வாயும் இப்போது ஆச்சர்யத்தில் புகழ ஆரம்பித்திருக்கின்றனர்.

நண்பர்கள் தரப்பில் ஒருவன் ஃபோன் செய்து ஏரியாப் பசங்களுக்கு விஷயத்தைக் கூற, அங்கும் ஒரே ஆச்சர்யம். ஆனால், ஏரியா முழுவதும் தாவீதின் மரணச்செய்தியைக் கூறும், 'கண்ணீர் அஞ்சலி' சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டுவிட்டதை ஒரு நண்பன் கூறி வருந்தியிருக்கிறான். ஆனாலும், நண்பர்கள் கூட்டுசேர்ந்து, பைக்கில் ஏரியா ஏரியாவாக சென்று அந்த போஸ்டர்களை சந்தோஷமாக கிழித்துக் கொண்டிருந்தனர். அதே நேரம் மருத்துவமனையில் இந்த விஷயம் தீபோல் பரவி, டாக்டர்கள் சிலர் கூடி, மீண்டும் மீண்டும் தாவீதின் உடலை பரிசோதித்திருக்கின்றனர். அவர்கள் கூடிப் பேசிமுடித்து தாவீதின் பெற்றோர்களையும், முக்கிய நண்பர்களையும் அழைத்து மீண்டும் ஒரு இடிசெய்தியை கூறியிருக்கின்றனர். அது..!

'உங்க பையன் உடம்புல உயிர் இருக்குன்னு நாங்க ஒத்துக்குறோம். இது ரொம்ப ஆச்சர்யமான விஷயம்தான், ஆனா, இப்ப துடிச்சிட்டிருக்கிறது, விட்டகுறை தொட்டகுறையினால ஊசலாடிக்கிட்டிருக்கிற உயிர்தான். எந்நேரமும் மறுபடியும் உங்க பையன் இறந்துப் போக வாய்ப்பு அதிகமாயிருக்கு..'

இப்படி கூறினால், பாவம், அந்த பெற்றோர்கள் நிலை எப்படியிருந்திருக்கும் என்று எண்ணிப்பாருங்கள். ஆனால், தாவீதின் தாயார், அலட்சியமாக...
"நீங்க இறந்துட்டான்னு சொன்னதையே நான் நம்பலை, இனிமே இறந்துடுவான்னு சொல்றீங்க..! இதை நான் நம்பனுமா டாக்டர்..." என்று கூற, மருத்துவர்கள் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறதோ, ஏதேனும் விபரீதம் நடந்தால், இந்த அம்மா எப்படி தாங்குவாளோ என்று எண்ணி நண்பர்களிடம் வேதனையடைந்திருக்கின்றனர்.

 தாவீதின் தாய் திருமதி. எஸ்தர் ராணி

ஆனால், நிலைமையின் விபரீதத்தை உணர்ந்த தாவீதின் தந்தை அடுத்து என்னதான் செய்யவேண்டும் என்று மன்றாடி கேட்டுள்ளார், அதற்கு தாவீதின் உடலுக்கு ஒரு ஆபரேஷன் செய்யவேண்டும், அவன் மூளைகளை சீராக்க வேண்டும், அப்படியே ஆப்பரேஷன் வெற்றியடைந்தாலும் தாவீது நடைபிணமாகத்தான் அலைவான் என்று ஏதேதோ கூறியுள்ளனர், போதாக்குறைக்கு, ஆபரேஷனின்போது, தாவீதின் உயிர்பிரிய அதிகம் வாய்ப்புள்ளதாகவும், அதனால், தாவீதின் உயிருக்கு முழுப்பொறுப்பையும் பெற்றோர்களே ஏற்கவேண்டுமேயன்றி, மருத்துவர்கள் பொறுப்பேற்க முடியாது என்றும் அவர்களிடம் எழுதிவாங்கியுள்ளனர்.

என்ன ஆனாலும் சரி..! என் மகனை எனக்கு மீட்டுத் தாருங்கள் என்று அந்த பெற்றோர்கள் நம்பிக்கையுடன் அந்த கடித்ததை எழுதி அதைவைத்து பிரார்த்தனை செய்து கையொப்பமிட்டு கொடுத்துள்ளனர். ஆனால், விபரீதம் ஏதும் நேராமல் பல மணிநேரம் அந்த ஆபரேஷன் நடந்தேறியுள்ளது.

சுயநினைவு திரும்ப காலவரை கொடுக்க முடியாது, நாட்களோ, மாதமோ, வருடமோ ஆகலாம் என்று மருத்துவர்கள் பொதுவாக கூறியிருக்கின்றனர்.ஆனால், 11 நாள்கழித்து நாட்களிலேயே தாவீது கண்விழித்துப் பார்த்திருக்கிறான். அவன் கண்விழித்ததைப் பற்றி அந்த தாய் கூறியபோது, எங்கள் கண்களில் கண்ணீர் வந்ததை எங்களால் தடுக்க முடியவில்லை. அனைவரும் தத்தம் வேலையில் இயந்திரத்தனமாய் இயங்கிக்கொண்டு அவர்கள் கூறுவதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தோம்.

'நான் 2 வாரமா பல்லு தேய்க்காம், குளிக்காம அவன் கூடவே உக்காந்திருக்கேன். நேரம் தவறாக பிரார்த்தனைபண்ணி என் பையன் கண்ணுத்தொறக்க தவம் கிடக்குறேன். அப்போ, என் மகன் கண்ணு தொறந்தான். என்னைப் பாத்தான், கைதூக்கி, என் கொண்டையைப் பிடிச்சி ஆட்டிக்கிட்டே, அம்மாங்குறான். நான் அப்படியே அழுதுட்டேன்..' இப்படி ஒரு தாய் தன் பிரசவத்தின்பிறகு குழந்தையை முதன்முதலாய் பார்த்ததுபோல் எங்களிடம் தாவீதின் மீட்சியைப் பற்றி அவன் அம்மா கூறினார்.

தாவீதின் டிஸ்சார்ஜின்போது கொடுத்த மெடிக்கல் ரிப்போர்ட்

பிறகு வீட்டிற்கு தாவீதை கூட்டிவந்து சிரத்தையாய்ப் பார்த்துக் கொண்டதின் பலனாக சீக்கிரமே எழுந்து நடமாடவும் ஆரம்பித்திருக்கிறான். ஆனால், முழுமையாக அவன் மனதால் குணமடையவில்லை, புத்திசுவாதீனம் மிகவும் குறைவாகவே இருந்திருக்கிறது. உடம்பில் துணி போட்டுக்கொள்ள அடம்பிடித்ததாகவும், குழந்தையைப் போல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டதாகவும் புலம்பிய அவன் பெற்றோர்கள், நாளடைவில் தீவிர பிரார்த்தனையால் நல்லபடியாக மனதாலும் குணமடைந்து இன்று அவன் வாழ்வில் நடந்த இந்த அற்புதத்தைப் பற்றி, அவர்கள் கிறித்துவ தேவாலயங்களில் சென்று சேதி கூறி வருகின்றனர்.

தாவீதை ஒரு அதிசய மனிதனாகவே அனைவரும் பார்க்கின்றனர், தாவீது, இப்போது பிறருக்காக பிரார்த்தனை செய்கிறானாம்.. பெரும்பாலும் அவனது பிரார்த்தனைகள் பலிக்கிறதாம். எது எப்படி இருப்பினும் அவனது அனுபவம் விநோதமே..! இதில் எந்த மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை, என்று ஆணித்தரமாக அவனது நண்பர்களும் பெற்றோர்களும் நம்பி வருகின்றனர்.

இவன்தான் அந்த "தாவீது"


எனக்கும் எங்கள் குழுவினருக்கும் இந்த மூளை மேட்டர் கொஞ்சம் இடித்துக் கொண்டே இருந்ததால், இதைப் பற்றி அவனிடம் கேட்க, அவன் தனது தலையை என்னைத் தொட்டுப் பார்க்கச் சொன்னான். நானும் தொட்டேன். ஒரு இடத்தில், உள்ளே ஓடு இல்லாமல் வெறும் ஸ்கேல்ப் மட்டும் இருந்தது, அங்கே எனது கைகளால் அழுத்தம் கொடுக்க, அப்படியே எனது கை அவன் மண்டைக்குள் செல்கிறது. அவன் அப்படியே கைவைத்துக் கொண்டிருக்குமாறு கூறி எனது கையுடன் கீழே குனிந்தான், ஏதோ ஒன்று எனது கைகளில் ஸ்கேல்ப்-இன் உள்பக்கத்திலிருந்து வந்து தட்டுப்பட்டது, மீண்டும் அவன் எழுந்திருக்க, அந்த ஏதோ ஒன்று, மீண்டும் உள்ளே சென்று விட்டது... இது நான் அவன் தலையைத் தொட்டுணர்ந்த சொந்த அனுபவம்.

ஓடு உடைந்து ஸ்கேல்ப் மட்டும் இருக்கும் பகுதி.


 அடிப்பட்ட தழும்புகள்
என்னதான் அற்புதம் மேஜிக் என்று பேசிக்கொண்டாலும், மருத்துவர்கள் தாவீதை, தவறாமல் மாதம் ஒருமுறை வந்து சோதித்துக் கொள்ளுமாறு கூறியுள்ளனர், மேலும், தலையில் ஓடு ல்லாமல் இருக்கும் அந்த காலி இடத்தை செயற்கை ஓட்டினால் நிரப்ப வேண்டும் என்றும் அதற்கு தேவையான பணத்தையும் நேரத்தையும் திரட்டிக் கொண்டு ஆபரேஷனுக்கு ஆயத்தமாகும்படி மருத்துவர்கள் கேட்டுக் கொண்டுள்ளனர். தாவீதும் தவறாமல் மருத்துவசோதனைகளை தவறாமல் செய்துக்கொள்கிறான.

இன்று இயல்புநிலைக்கு திரும்பியிருக்கும் தாவீது, நன்றாக கிட்டார் வாசிக்கிறான், பாடுகிறான். டிவோஷனல் பாடல்கள்  கொண்ட ஆல்பம் ஒன்றை ஷூட் செய்ய வேண்டும் என்கிற குட்டி லட்சியமெல்லாம் வைத்திருக்கிறான். இரண்டு வாரத்திற்கு முன்புகூட எனக்கு ஃபோன் செய்து, தனக்குத் தெரிந்த ஒரு ஏழை நண்பனுக்கு எடிட்டிங் வேலை ஏதாவது இருந்தால் வாங்கித் தருமாறு என்னிடம் வேண்டுகோள் வைத்துப் பேசினான். உதவும் உள்ளத்துடன் அவன் ஃபோன் பேசியபிறகுதான், அவனைப் பற்றி நான் மறந்திருந்த சென்ற வருட ஞாபகங்களை வலைப்பதிவில் எழுதவேண்டும் என்று ஆசை வந்தது..! எழுதிவிட்டேன்...!

அடுத்த பகுதியில் நானும் எனது குழுவினரும், இதே தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிக்காக சந்தித்த வெவ்வேறு நபர்களைப் பற்றியும், சுவாரஸ்யமான சம்பவங்களைப் பற்றியும் எழுதுகிறேன்..!


Signature

Tuesday, April 06, 2010

'நம்பினால் நம்புங்கள்' - அனுபவங்கள் - 02


தாவீது கூறவிருக்கும் விஷயங்களை கேட்கும் ஆவலுடன், ப்ரொடக்ஷன் வண்டியில் படப்பிடிப்பு சாதனங்களுடன் சென்னையை அடுத்துள்ள பட்டாபிராமில், மாடர்ன் சிட்டி என்ற ஏரியாவில் தாவீதின் வீட்டிற்கு சென்றடைந்தோம்.

தாவீதுவின் குடும்பத்தினர் எங்களை அன்புடன் வரவேற்றனர். தாவீத், மிக இயல்பாகத்தான் இருந்தான். பேட்டியைத் தொடங்கினோம். அதில் நாங்கள் பேசிக் கொண்ட சில முக்கியமான விஷயங்களை மட்டும் ஒரு லைவ் ஃபீலுக்காக வசன நடையில் எழுதியிருக்கிறேன்.

'சொல்லுங்க தாவீது, உங்களுக்கு என்ன நடந்தது..?'

'நான் 2005ஆம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாசம் 2ஆம் தேதி காலையில, கும்மிடிப்பூண்டியில என் ஃப்ரெண்டை பாக்குறதுக்காக கிளம்பினேன். கவரப்பேட்டை ஏரியாவை க்ராஸ் பண்ணிட்டிருக்கும்போது, ஒரு லாரி என் பைக்மேல வந்து மோதி, என் மண்டையில் பயங்கர அடிப்பட்டு நான் அப்படியே மயக்கமாயிட்டேன்..! கண்முழிச்சி பாக்கும்போது, நான் ஒரு இருட்டான இடத்துல இருக்கிற மாதிரியிருந்தது. எந்த சத்தமுமில்லாத ஒரு அமைதி பிரதேசம் அது..!'

'எவ்வளவு நேரம் அந்த இடத்துல நீங்க இருந்தீங்க..?'

'சரியா சொல்லத் தெரியில..! ஆனா ரொம்ப நேரம் அங்கேயே இருந்த மாதிரி அலுப்பா இருந்திச்சி..!'

'சரி..?'

'அப்புறம் தூரத்துல ஒரு வெளிச்சம் தெரிஞ்சுது..! அந்த வெளிச்சம் கண்ணைக் கூசாம நல்ல தெளிவா தெரிஞ்சுது..'

'ஓ..'

'அப்புறம் அந்த வெளிச்சத்துலருந்து ஏதோ விஷயம் எனக்குள்ள சொன்ன மாதிரி இருந்தது..'

'என்ன சொன்ன மாதிரி இருந்தது..?'

'நீ பூமிக்க வந்த வேலை இன்னும் நிறைய பாக்கியிருக்கு, அதுக்குள்ள இங்க வந்தா எப்படி.. திரும்பி போயிடுன்னு அந்த வெளிச்சம் எங்கிட்ட சொன்ன மாதிரி இருந்திச்சு..'

'என்ன மொழியில சொல்லிச்சு..?'
'மொழியெல்லாம் ஞாபகமில்ல, ஆனா விஷயம் மட்டும் எனக்கு தெளிவா புரிஞ்சுது..'

'அப்புறம் என்ன ஆச்சு..?'

'அப்புறம், அந்த வெளிச்சம் மறைஞ்சி போயி, மறுபடியும் நான் ரொம்ப நேரம் இருட்டிலியே இருந்தேன். அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா எனக்கு வலி தெரிய ஆரம்பிச்சுது..! அந்த வலி வரவர அதிகமாகிக்கிட்டே போச்சு.. கொஞ்சம் கொஞ்சமா குரலகளும் கேட்க ஆரம்பிச்சுது..!'

'என்ன மாதிரி குரல்கள்..?'

'இந்த வாட்டி மனுஷங்க பேசுற குரல்கள்தான்..'

'என்ன பேசிக்கிட்டாங்க..'

'அழுதாங்க.. அதுல அம்மாவோட குரலும் கேட்டுச்சு.. அப்புறம் என் ஃப்ரெண்ட்சுங்க பேசுற குரல்... என்ன பேசினாங்கன்னு ஞாபகம் இல்லை..'

இப்படி தாவீது மேற்சொன்ன விஷயங்களை பேசிமுடிக்கும்போது அவன் முகபாவனை ஒரு குழந்தையைப் போல் இருந்தது. கண்ணோரம் அவனுக்கும் தெரியாமல் மெல்லிதாய் கசிந்துக் கொண்டிருந்த கண்ணீரும், அந்த குழந்தைத்தனமான முகபாவனையும் அவன் பொய் சொல்ல வாய்ப்பில்லை என்று எங்களுக்கு உணர்த்திக்கொண்டிருந்தது.

அடுத்ததாக தாவீதின் அம்மாவை பேட்டி கண்டோம்.

தன் மகனுக்கு ஆக்ஸிடெண்ட் ஆவதற்கு ரெண்டு நாளைக்கு முன்பு, அவன் தாயாருக்கு ஒரு விநோத கனவு வந்திருக்கிறது. அதில், யாரோ அவர் வீட்டு கதவைத் தட்ட, அதை சென்று திறந்து பார்த்தார்களாம், அங்கே ஒரு சவப்பெட்டி இருந்திருக்கிறது. அதை உற்றுப் பார்க்க, அதில் அவர் மகனின் பெயர் பொறிக்கப்பட்டிருந்ததாம். கனவு கலைந்து பதறி எழுந்திருக்கிறார். 

இந்த கனவைக் கண்டபிறகு இருப்புக் கொள்ளாத தாவீதின் தாயார், அடிக்கடி மகனுக்காக பிரார்தித்திருக்கிறார். அப்படியும் வருத்தம் குறைந்தபாடில்லை. சரியாக கனவு கண்ட இரண்டாம் நாள் மகனுக்கு ஆக்ஸிடெண்ட் என்று தெரியவந்ததும், அனைவரும் பதறிப்போக, இவர் பிரமை பிடித்தது போல் இருந்திருக்கிறார். ஆட்டோவில் ஒவ்வொரு ஜி.எச். ஆஸ்பத்திரிக்கும் தாவீதுவின் தாயும், தந்தையும் அலைந்து திரிந்து, மாலை 6 மணிக்குமேல்தான் கொளத்தூர் ஆஸ்பத்திரியில் பிரேத குவியலில், ப்ளூ கலர் ப்ளாஸ்டிக் கவர் போர்த்தியபடி மகனின் பிரேதத்தை பார்த்திருக்கிறார்கள்.

விபத்தை நேரில் பார்வையிட்ட ஒரு ஆட்டோக்காரர், தரையில் சிதறிக்கிடந்த தாவீதுவின் மூளையை அவன் மண்டைக்குள் அள்ளிப்போட்டு, ஆட்டோ துடைக்கும் ஒரு துணியால் தலையை மூடி வைத்திருந்து போலீசுக்கு தகவல் கொடுத்திருக்கிறார்.

போஸ்ட் மார்ட்டம் முடித்துவிட்டு பாடியை கொடுக்க எப்படியும் அடுத்த நாள் காலைவேளை ஆகிவிடும் என்று ஆஸ்பத்திரியில் முரண்டு பிடித்திருக்கின்றனர்.

பிறகு, நண்பர்களும், உறவினர்களும், கதறி அழுதுக்கொண்டிருக்க, தாவீதுவின் தாயார் மட்டும் பிரமை பிடித்தவர் போல் ஒரே இடத்தை வெறித்துப் பார்த்தபடி ஏதோ முணக ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

அனைவரும் அவரை கவனிக்க, அவர் முணகியது இதுதான்...

'என் புள்ள சாகலை, அவன் எழுந்து வருவான், எங்கூட வீட்டுக்கு வருவான்... என் வீட்டுக்கு நான் அவனை கூட்டிக்கிட்டு போவேன்..' என்று புலம்ப ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

சரிதான் புள்ளைய இழந்த சோகத்துல இந்தம்மாவுக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிடுச்சு..! என்று சுற்றியிருந்த மக்கள் அனுதாபப்பட்டிருக்கின்றனர். ஆனால் அந்த தாயின் முணகல் மட்டும் நிற்கவேயில்லை..!

மறுநாள், காலை ஒரு நண்பர் மூலம் கிடைத்த ஒரு அரசியல் பிரமுகரின் சிபாரிசுக் கடிதத்தின் பலனால், ஒரு டாக்டர் நல்லமுறையில்(!?) சீக்கிரம் பிரேத பரிசோதனை செய்து பிரேதத்தை சீக்கிரம் ஒப்படைப்பதாக கூறி மார்ச்சுவரி அறைக்குள் நுழைந்திருக்கிறார். பிரேதப் பரிசோதனை செய்ய தேவையான ஆயத்தங்களோடு பிணத்தை வெட்ட முயலும்போது, அந்த பிணத்தின் கால்விரல் அசைந்திருக்கிறது. இதை நம்பமுடியாமல், டாக்டர் பதறிப்போய் இரண்டு விநாடிகள் அந்த பிணத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்க, மீண்டும் அந்த விரல் அசைந்திருக்கிறது...!

(தொடரும்...)


Signature

Monday, April 05, 2010

'நம்பினால் நம்புங்கள்' - அனுபவங்கள் - 01



நம் வாழ்க்கையில் நிகழும் சில வித்தியாசமான அனுபவங்கள், நாம் இந்த உலகைப் பார்க்கும் பார்வையையே மாற்றிவிடும். கடவுள் மீது நம்பிக்கை, ஆவி பேய் போன்றவற்றின்மீது பயம், மாந்த்ரீகத்தின் மேஜிக்கல் சம்பவங்கள், இது போன்ற விஷயங்களில் யாருக்கும் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் பிடிப்பு ஏற்படுவதில்லை... ஆனால், அது அவரவர்களுக்கென்று தனிப்பட்ட அனுபவம் இல்லாத வரையில் மட்டும்தான்..!

இது போன்ற அமானுஷ்ய விஷயங்களைப் பற்றி நிறைய புத்தகத்தில் படித்திருக்கிறேன்..! கதைகள் படிக்க சுவாரஸ்யமாய்த்தான் இருக்கும்..! ஆனால், இதெல்லாம் உண்மையா..? இல்லை பொய்யா..? இதற்கு பதில் இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் மத்தியில் இருக்கிறது. அந்த பதிலைத் தேடி அலைந்த போது எனக்கு ஏற்பட்ட சில அனுபவங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ள ஆவலாய் இருக்கிறேன்..!

சென்ற வருடம் (2009) ஜனவரி மாதத்தில், நான் ஜீ.டிவியில் 'நம்பினால் நம்புங்கள்' என்ற நிகழ்ச்சியை இயக்கிக்கொண்டிருந்தேன். டிவிக்கு நான் மிகவும் புதியவன் என்பதால், இந்த நிகழ்ச்சியை எப்படியும் சிறப்பாக கொண்டு வர வேண்டும் என்ற ஆவல், எனக்கும் என் குழுவினருக்கும் இருந்தது. இந்த நிகழ்ச்சியில் நம்பமுடியாத சம்பவங்களை நேரில் சென்று, சம்பந்தபட்டவர்களின் பேட்டி கண்டு, ஆதாரம் தேடி, சில சம்பவங்களின் காட்சிகளை நடிகர்களை வைத்து சித்தரிக்கபட்ட காட்சிகள் என்று படம்பிடித்து வழங்க வேண்டும். இதில் அலசப்படும் வழக்குகள் வித்தியாசமாகவும், சுவாரஸ்யமாக இருத்தல் மிக முக்கியம் என்று சேனல் தரப்பில் கூறியிருந்தனர்.

பொதுவாக இந்த நிகழ்ச்சிக்கு, ஆவி, பேய், அமானுஷ்யம், மாந்த்ரீகம் போன்ற தலைப்பின்கீழ்தான் சம்பவங்கள் அமையும். எனவே, பார்ப்போரிடமெல்லாம், 'உங்களுக்கு தெரிஞ்சு யாருக்காவது பேய் பிடிச்சிருக்கா, உ.தெ.யா...வது பில்லி சூன்யம் வச்சிருக்காங்களா..' என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்திருப்பார்களோ..?

ஒருவழியாக நண்பன் ஒருவன் மூலம், சென்னையை அடுத்துள்ள பட்டாபிராம்-ல் 'தாவீது' என்ற ஒரு இளைஞனின் ஒரு சம்பவம் கிடைத்தது. அந்த சம்பவத்தை கேட்டதும் ஆச்சர்யப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை. 'தாவீது' என்ற அந்த இளைஞன், பைக்கில் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு லாரி விபத்தில் இறந்து போய், 14 மணிநேரத்திற்குப் பிறகு, சவக்கிடங்கிலிருந்து மீண்டும் உயிர்த்து எழுந்திருக்கிறான். இந்த நிகழ்வுக்கு அவன் வசிக்கும் ஏரியாவே சாட்சி சொன்னது. அதைவிட சுவாரஸ்யம் என்னவெனில், அவன் இறந்துகிடந்த அந்த மரண நேரத்தில் அவனுக்கு சில விநோத அனுபவங்கள் நிகழ்ந்துள்ளது. இதுவரை மனிதன் தெரிந்துக்கொள்ள போராடிக்கொண்டிருக்கும் AFTERLIFE என்ற விஷயத்துக்கு நம்மூரிலேயே ஒரு ஆதாரம் கிடைத்தது ஆச்சர்யமே..!

எனது சின்ன வயதில், எங்கள் எதிர்வீட்டில் ஒரு பாட்டி இறந்து போன 4 மணிநேரம் கழித்து மீண்டும் உயிருடன் எழுந்து உட்கார்ந்துவிட, எங்கள் தெருவே அந்த பாட்டியை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள். இந்த சம்பவம் என் மனதில் ஆழப்பதிந்திருந்தது... காரணம்... நானும் எனது நண்பர்களும், அந்த பாட்டிவீட்டில் கூடிய ஜனத்திரளால், தெருவில் க்ரிக்கெட் விளையாட முடியாமல் தவித்தோம்.

இறந்து எழுந்த அந்த பாட்டி, எமதர்மன் வந்து தன்னை அழைத்துப் போனதாகவும், வழியில் பெரிய பெரிய அரிசியும் அகத்திக்கீரையையும் சாப்பிட கொடுத்ததாகவும் என்னென்னவோ புலம்பியதாக நண்பர்கள் சொன்னார்கள். அது போல், இந்த தாவீது இறந்து கிடந்த போது தனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தைப் பற்றி என்ன சொல்லப்போகிறான் என்ற எண்ணம் எங்கள் குழுவின் ஆர்வத்தை கூட்டியது.

இந்த மரண அனுபவம் (Near Death Experience) குறித்து சில புத்தகங்களை தேடிப்படித்தேன். அதில் குறிப்பிட்டு சொல்வதென்றால், The Powerful Effect of Near Death Experience, Heading Towards Omega போன்ற புத்தகங்கள் Google Booksல் கிடைத்தது. மேலும் தமிழில் திரு.விக்கிரவாண்டி ரவிச்சந்திரன் அவர்கள் எழுதிய 'செத்துப் பிழைத்தவர்கள் சொன்ன செய்தி' என்ற புத்தகமும் மிகவும் உபயோகமாக இருந்தது.

ஒருவழியாக கேள்விகளை தொகுத்து பேட்டி காண ஆயத்தமாகிக்கொண்டிருந்தபோது... ப்ரொடக்ஷன் அலுவலகத்தில்  இருந்து ஃபோன் வந்தது..!

'ஹரீஷ்? உங்க எபிசோடுக்கு மேட்டர் ரெடியா..?'

'ரெடி சார்..! NEAR DEATH EXPERIENCE பற்றிய ஒரு கேஸ் கிடைச்சிருக்கு..!'

'ஓ.. நல்லது..! எந்த ஏரியா..?'

'பட்டாபிராம்..!'

'சரி, நல்ல டாபிக்தான். கொஞ்சம் வித்தியாசமாத்தான் இருக்கும்..! சேனல்ல தலைப்பு கேட்டுகிட்டே இருக்காங்க.. டைட்டில் ரெடி பண்ணிட்டீங்களா..?'

'ரெடி பண்ணிட்டேன் சார்... "தாவீதின் மரண அனுபவம்..!"'

'என்ன ஹரீஷ்... ஏதோ டப்பிங் படம் டைட்டில் மாதிரி இருக்கு..?'

'ஆமா சார்... ஆனா, பொருத்தமா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்..!'

'சரி... ப்ரொசீட் பண்ணுங்க..' என்று கூற, அடுத்த நாள் ஷூட்டிங்கிற்கு கிளம்பினோம்...

(தொடரும்...)


Signature

Popular Posts